Menu

Contacteer ons
03 755 67 48

Porselein en biscuit

Tot het begin van de 18e eeuw kon het "witte goud" of "porselein" enkel in Azië worden gemaakt.  Maar men wilde dit uiteraard ook in Europa vervaardigen. en was dus zeer begerig naar de recepten om dit resultaat te bekomen.

De vestiging van een groot aantal porseleinfabrieken of "manufacturen" in Europa in de 18e eeuw geeft de indruk van de verwachtingen die men zelfs in de kleinste vorstendommen van een eigen porseleinproduktie koesterde.  Men droomde van rijkdom en kunsternaarsroem.

Reeds op het einde van de Middeleeuwen drongen enkele stukken Chinees porselein naar het Westen door.  Ze werden als curiosa beschouwd, werden zeer gegeerd door de begoede klasse en er deden spoedig mysteriueze verhalen over hun samenstelling en oorsprong de ronde.

In september 1707 werd een tot dan toe mislukte goudmaker door August de Sterke gevangen gezet in de Albrechtburg waar hij tot nieuwe experimenten werd gedwongen.  Na twee maanden slaagde hij er in de proeven met succes te besluiten.

Er ontstond een nieuw materiaal dat zeer hoge temperaturen kon verdragen en dat men "rood" of "japisporselein" noemde.  Pas  in juli 1708 werd een eerste succes behaald tot het produceren van wit porselein.  Het werd voortdurend verbeterd en ontwikkelde zich in de jaren 1720 tot het zogenaamde en nu nog heel bekende "Meissener veldspaatporselein".

Porselein bestaat uit de combinatie van een witte, tegen grote hitte bestand zijnde en niet smeltende leemsoort, "kaolien" genoemd, en een daarmee verwant, doch smeltbaar veldspaat of "petuntse" die in een oven gebakken wordt.  Daardoor onststaat een witte, harde, doorschijnende porseleinscherf.

Biscuit is niet geglazuurd porselein.  Dit werd vooral zeer gegeerd door Madame de Pompadour die een voorkeur had voor beeldjes en groepen ("plastieken") in ongekleurd en ongeglazuurd porselein.  Het groeide dan ook uit tot een ware rage.

Biscuit kan net als porselein dus ook gekleurd en/of ongekleurd verkregen worden.

Zo kan het soms dat men eenzelfde figuurtje in verschillende kleuren kan terugvinden, men schilderde deze figuren immers met de hand en de kunstenaars kleurden vaak naar eigen goeddunken.

De nummers die in de porseleinen stukken geprint staan, hebben geen enkele duiding naar de leeftijd er van, dit is een vaak gemaakte misvatting.  Het zijn productienummers die refereerden naar een bepaald figuurtje, later werden deze opgenomen in catalogussen die konden gebruikt worden voor verkoop en bestellingen.

De manufacturen hadden veelal hun eigen merkjes, vaak ook nog variërend in de tijd.  Er bestaan goede catalogussen om deze merkjes terug te vinden en stukken te dateren.

De porseleinen stukken waarin men "made in... " kan ontdekken zijn nog vrij recent, Engels was immers geen wereldtaal en werd niet gebruikt om porseleinen stukken te tekenen.  

 

 

 

Back to Top